Czy optymizm i nadzieja to w czasach okupacji akt odwagi czy oporu? W okupowanym przez Izrael Zachodnim Brzegu, w miasteczku al-Eizariya, działa waldorfowska szkoła podstawowa o nazwie Dom Nadziei, która uczy dzieci tolerancji i pokoju, przekonując, że przemoc jest fatalnym rozwiązaniem, niezależnie od tego, jak trudne jest życie wokół. Jej twórcami są Palestynka Manar i jej mąż Milad. Oferują palestyńskim dzieciom, często straumatyzowanym i zestresowanym, bezpieczny dach nad głową i godność, ale sytuacja przemawia tu sama za siebie. Codzienna szkolna rutyna splata się z polityczną rzeczywistością. Dzieci śpiewają piosenki o tolerancji czy pokoju, jednocześnie rysując czołgi, żołnierzy i dyskutując o aresztowaniu członków swoich rodzin. W czasach narastającej fali przemocy i zniewolenia szkoła uczy, że edukacja to nie tylko zdobywanie wiedzy, ale również forma oporu. Uczy odwagi, aby zawsze mieć nadzieję, niezależnie od okoliczności.