16-letnia artystka Soraya Akhalaghi przez pięć lat nagrywała film, rejestrując telefonem komórkowym kluczowe momenty swojego życia. Tworzyła porywające rysunki i rzeźby oraz od pięciu lat próbowała uciec z Iranu od brutalnego męża do matki mieszkającej w Austrii. Reżyser oddaje głos Sorayi, rezygnując z tradycyjnej struktury dokumentalnej na rzecz formy opartej na obrazach, gestach i symbolach. Dzięki temu jest ona jednocześnie bohaterką, współtwórczynią i narratorką własnej historii. Powracające motywy lisa i różowego księżyca – obecne zarówno w filmowych sekwencjach, jak i w twórczości plastycznej Sorayi – budują poetycki język opowieści, w którym fantazja i rzeczywistość przenikają się, tworząc przestrzeń ucieczki i oporu.

Film, zbudowany z fragmentów osobistego archiwum bohaterki i wyreżyserowany całkowicie zdalnie, sytuuje się na granicy kina artystycznego i autobiograficznego eseju. Porusza kwestie tożsamości, migracji i wolności, a także potrzeby ekspresji artystycznej jako formy przetrwania. Sztuka staje się tu nie tylko narzędziem opowiadania historii, lecz także znakiem wolności i ucieczki oraz sposobem odzyskiwania sprawczości oraz godności.