Filmowa refleksja nad czasem, pamięcią, rodzinnymi relacjami i sztuką filmową. Po nagłej śmierci swojego syna Adriana, reżyser powraca do archiwalnych materiałów – domowych nagrań z różnych etapów ich życia, w tym nagrań syna oraz wspólnych chwil spędzonych z rodziną – by zastanowić się, jak kamera budowała ich więź, gdy syn żył, i jak definiuje ją teraz, gdy go zabrakło. Film rekonstruuje intymny obraz życia i straty, przemijania i pamięci, pokazując sens dokumentowania rzeczywistości zarówno z osobistej perspektywy twórcy, jak i uniwersalnego odbioru widza. W tle przewija się historia próby fabularnej adaptacji kultowego filmu reżysera „Sherman’s March”, co dodatkowo skłania do refleksji nad związkiem pamięci, sztuki i procesu twórczego. Film opowiada o tym, jak obrazy i wspomnienia kształtują naszą pamięć i w jaki sposób mierzymy się z żałobą. Pokazuje również, że tworzenie filmu może stać się wyjątkowym narzędziem do rozliczania się z własną biografią.