Ewa Benesz postanawia opuścić Włochy i powrócić do Lublina, miasta, z którego uciekła w latach 80. podczas stanu wojennego w Polsce. Postępujący wiek zmusza ją do zaprzestania prowadzenia warsztatów, w których uczestniczą ludzie z całego świata. Musi pożegnać się ze swoimi uczniami, z których niektórzy utrzymywali z nią relacje trwające od dziesięcioleci. Praktyka teatralna i badania Ewy czerpią z tradycji i metodologii, które można przekazać wyłącznie osobiście, więc istnieje duże ryzyko, że jej wiedza zostanie utracona na zawsze. Po powrocie do Polski zmaga się z cichym ciężarem życia spędzonego z dala od domu, w podróży, która jest jednocześnie zakończeniem i powrotem do korzeni.

Aktorka Ewa Benesz jest absolwentką Uniwersytetu Lubelskiego i Akademii Sztuk Teatralnych w Warszawie. W latach 70. pracowała w Instytucie Aktora – Teatrze Laboratorium kierowanym przez Jerzego Grotowskiego, gdzie poznała Petera Brooka. W latach 1981–96 współpracowała z Reną Mirecką przy projektach parateatralnych realizowanych w Europie, Izraelu i Ameryce. Od 1997 roku organizuje własne warsztaty parateatralne i teatralne. Do powrotu do Polski mieszkała w górach Sardynii, gdzie prowadziła praktyczne badania inspirowane starożytnymi sanskryckimi tekstami wedyjskimi i mitami kosmogonicznymi.