W Tel Awiwie aktywiści co tydzień zbierają się na milczącym czuwaniu, by wyrazić sprzeciw wobec wojny w Strefie Gazy i upamiętnić dzieci zabite w izraelskich atakach. Reakcje osób przechodzących obok protestujących bywają szokujące, pokazując poziom indoktrynacji izraelskiego społeczeństwa. Zdjęcia zabitych dzieci mówią więcej niż tysiąc słów, konfrontując ludzi z prawdą o tym, co dzieje się w Palestynie. Niektórzy na tę prawdę potrafią zareagować wyłącznie gniewem, bo obnaża hipokryzję systemu, w którym zostali ukształtowani. 

Pobyt w szpitalu potrafi być absurdalnym doświadczeniem, o czym przekonała się nieprzygotowana na to reżyserka. Po godzinach przemierzania długich korytarzy z różnymi rurkami wystającymi z ciała, na pytanie „jak się czujesz?” mogła tylko wzruszyć ramionami i odpowiedzieć „sama nie wiem”. To pełna zabawnych momentów animacja dokumentalna o próbie odnalezienia się w szpitalnych procedurach i hierarchii. 

Trwa słynny karnawał w Rio. Na ulicach ludzie bawią się w radosnym i kolorowym korowodzie. Ilma z małego wózka sprzedaje im orzeźwiające napoje. Kocha energię tego tłumu, podziwiając jego bezgraniczne poczucie wolności i swobody. Podobną energię miał w sobie jej syn, który stał się przypadkową ofiarą policyjnej przemocy. Ilma pisze do niego list, obiecując, że nadal będzie protestowała przeciwko brutalności władzy. Tymczasem zabawa trwa w najlepsze, a życie w wypełnionym słońcem Rio toczy się dalej.

Na wyspie Zuania zapada noc. Żarówki w latarniach zostały zamienione przez władze na czerwone, żeby ich jasne światło nie przypominało księżyca i nie myliło młodych żółwi, które zmierzają do morza. Na tej spokojnej karaibskiej wyspie ludzie nie zawsze żyli w symbiozie z naturą. Opuszczona baza wojskowa, do której chcą dostać się żądni wrażeń turyści, jest świadectwem mrocznej przeszłości. Młoda przewodniczka musi zdecydować, czy chce organizować lepiej płatne nielegalne wycieczki do tego miejsca, żeby zarobić na ratę kredytu za dom. W tym rajskim z pozoru świecie nadal panuje bardzo określony kapitalistyczny łańcuch pokarmowy. 

„Widziałem wczoraj w ZOO młode żyrafy, które płaczą” - mówi w czasie rozmowy telefonicznej z matką młody reżyser o bujnej fantazji. „To niemożliwe, żyrafy nie potrafią płakać” - odpowiada mu matka, która jest racjonalną zoolożką. Tak zaczyna się podróż artysty i naukowczyni po fascynujących i przerażających równocześnie zakamarkach ogrodu zoologicznego. Po drodze spotykają goryla przerażonego widokiem kamery, pingwiny nawiedzane przez własne cienie i bezsenną anakondę. Piękne zdjęcia i gęsta, oniryczna atmosfera tego filmu zmuszają do przemyślenia naszej relacji ze zwierzętami, które żyją w niewoli, żebyśmy my mogli czerpać przyjemność z podglądania ich życia.